-
“Als je echt had willen werken, dan had je het wel gedaan”.
Het is wrang hoe achteraf geschiedenissen worden herschreven. Voor het gemak zijn zaken vergeten, herinneren we ons alleen datgene wat we willen herinneren en kleuren we de ervaringen een beetje sociaal wenselijk bij. Dat zal best een functie hebben voor jezelf, maar het kan ook heel confronterend zijn voor anderen. Ineens blijkt dat zorgzaam bezig zijn voor het gezin niet de geschiedenisboeken heeft gehaald. Alleen successen tellen immers mee. Herinneringen zijn een raar fenomeen. De meeste mensen schijnen onprettige ervaringen het liefst te vergeten. Misschien komt het ook omdat we vooral foto’s nemen van momenten dat je je prettig voelt: lachend met je diploma, met een cocktail op een strand,…
-
“Ik werk niet zo hard voor mezelf, maar voor het gezin”
Vanuit de mindset van de jaren vijftig, kon je als man niet beter zorgen voor je gezin dan hard te werken en goed geld te verdienen. Voor een work-alcoholic is het heel fijn om je hieraan vast te houden: je werkt immers voor het gezin, jou kan niets verweten worden. Het is ook een dooddoener in een gesprek over de verdeling van zorgtaken. In de wereld zoals deze nu is, is het haast niet te begrijpen waarom mannen zo graag wilden weglopen voor zorgtaken. Nu wordt het als ideaal gezien dat beide partners na de komst van een kind, parttime blijven werken (hoewel dit ideaalbeeld nog maar weinig echt wordt…
